Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Η μεγάλη ληστεία: φορολογικοί παράδεισοι και βρώμικο χρήμα


του Στέλιου Κούλογλου
Ο πλούτος οκτώ ατόμων ισούται με τον πλούτο του φτωχότερου μισού του πληθυσμού της Γης, σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθεση της οργάνωσης Oxfam. Μια χούφτα άνθρωποι κατείχαν όσο και τα 3,6 δισεκατομμύρια άτομα.

Πoιοι είναι αυτοί οι 8 άνθρωποι; Ένας από αυτούς είναι ο Mπιλ Γκέιτς της Microsoft. Τι κάνει η Microsoft; Όπως και άλλες μεγάλες εταιρείες δεν πληρώνουν τους φόρους που τους αναλογούν. Κάθε χρόνο οι ΗΠΑ χάνουν φορολογικά έσοδα ύψους 135 δις δολαρίων. Οι μεγαλύτερες εταιρείες της χώρας, όπως η Apple, η Pfizer και η Microsoft χρησιμοποιουν τους φορολογικούς παραδείσους.

Ποιές είναι όμως οι χώρες-φορολογικοί παράδεισοι; Συχνά αναφέρονται κάτι εξωτικά νησιά: Νησιά Καιμάν, Virgin islands. Δίνεται έτσι η εντύπωση ότι όλα αυτά γίνονται κάπου πολύ μακριά. Σε κάποια μικροσκοπικά νησιά που εμείς οι πολίτες είναι δύσκολο να ελέγξουμε. Να όμως που πολλά κράτη - μέλη της ΕΕ, όπως η Ολλανδία, η Ιρλανδία, η Κύπρος και το Λουξεμβούργο συγκαταλέγονται στους 10 πρώτους φορολογικούς παραδείσους του κόσμου.

Με το σκάνδαλο Luxleaks πριν από 5 χρόνια αποκαλύφθηκε ότι οι χαριστικές συμφωνίες (“sweetheart deals”) μεταξύ της κυβέρνησης του Λουξεμβούργου και μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, διευκόλυναν τις τελευταίες να πληρώνουν ελάχιστο φόρο, συχνά κάτω από 1% επί των κερδών τους.

Μετά την διεθνή κατακραυγή, θα περίμενε κανείς ότι Λουξεμβουργιανοί και άλλοι Ευρωπαίοι θα ήταν πιο προσεκτικοί. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο: οι χαριστικές συμφωνίες στην ΕΕ μεταξύ 2013 και 2015 σχεδόν τριπλασιάστηκαν. Στο ίδιο το Λουξεμβούργο παρατηρήθηκε 50% αύξηση. Το γειτονικό Βέλγιο έσκασε από τη ζήλια του και δεν έμεινε άπραγο, πολλαπλασιάζοντας τις χαριστικές συμφωνίες από 10 το 2013 σε 411 το 2015!

Αυτό έγινε γιατί δεν υπάρχει τιμωρία. Αντί να τιμωρούνται τα κράτη-κλέφτες τιμωρούνται οι whistleblowers του LuxLeaks. Το σήμα που δόθηκε είναι ότι και να κλέβεις δεν τιμωρείσαι.

Η κοινωνία απαιτεί, οι μεγάλες εταιρίες να πληρώνουν ένα «δίκαιο μερίδιο» φόρου στις χώρες στις οποίες λειτουργούν. Όχι οι πολίτες να πληρώνουν 30-50% φόρο -όπως είναι εδώ στο Βέλγιο και στη Γαλλία- και οι εταιρίες 0,1%. Γιατί η Amazon, μια εταιρία με τζίρο 5.5 δις ευρώ, πληρώνει μόνο 4 εκατομμύρια ευρώ σε φόρους (δηλαδή λιγότερο από 0.1%). Παρόμοιες φορολογικές πρακτικές ακολουθούν και οι εταιρίες Starbucks, Apple, ΙΚΕΑ, FedEx και πολλές άλλες.

Ένα πρώτο, αλλά πολύ σημαντικό βήμα είναι να υποχρεωθούν οι πολυεθνικές εταιρείες να δημοσιεύουν τις οικονομικές τους δραστηριότητες ανά χώρα και το φόρο που πλήρωσαν σε αυτές. Αλλά υπάρχουν χώρες που αντιτίθενται στο μέτρο (Γερμανία, Αυστρία, Τσεχία, Δανία, Λεττονία, Σλοβενία και Σουηδία).

Η φοροαποφυγή είναι μία από τις μεγαλύτερες αδικίες και πηγή κοινωνικών ανισοτήτων. Είναι εξοργιστική στις σημερινές συνθήκες όπου επιβάλλονται παντού πολιτικές λιτότητας. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές μάχες που πρέπει να δώσουμε το ερχόμενο διάστημα. 



* Το κείμενο αποτελεί την εισαγωγική τοποθέτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και μέλους της εξεταστικής επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την υπόθεση των Panama Papers, Στέλιου Κούλογλου, στην συζήτηση που πραγματοποιήθηκε, στο πλαίσιο των εργασιών της διάσκεψης «Panama Papers, ένας χρόνος μετά: Καταπολεμώντας το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και το φορολογικό ντάμπινγκ», που διοργανώνει για δύο μέρες στο Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, η πολιτική ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς (GUE/NGL). 

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Νομικές παρεμβάσεις προστασίας των whistlblowers προαναγγέλλει ο γ.γ. κατά της Διαφθοράς, Κωνσταντίνος Χρήστου


"Panama Papers, ένας χρόνος μετά"
Νομικές παρεμβάσεις για την ενίσχυση και προστασία των «πληροφοριοδοτών Δημοσίου Συμφέροντος» ή whistlblowers και μάλιστα εντός του 2017 προανήγγειλε ο Γενικός Γραμματέας κατά της Διαφθοράς στον χαιρετισμό του στο Συνέδριο της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς στις Βρυξέλλες για τη φοροδιαφυγή, με αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από τα "Panama papers".


Αναλυτικό ρεπορτάζ από το left.gr:

Διάσκεψη για την καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής πραγματοποιεί η πολιτική ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς (GUE / NGL) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. 

Υπό τον τίτλο «Panama Papers, ένας χρόνος μετά: Καταπολεμώντας το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και το φορολογικό ντάμπινγκ», η διάσκεψη διοργανώνεται από την ομάδα ευρωβουλευτών της Αριστεράς που συμμετέχουν στην εξεταστική επιτροπή η οποία συγκροτήθηκε για το ζήτημα των Panama Papers στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Την ομάδα αποτελούν οι Στέλιος Κούλογλου (ΣΥΡΙΖΑ), Fabio De Masi (Die Linke.), Patrick LeHyaric (PCF), Miguel Urban (Podemos), Matt Carthy (Sinn Fein), Miguel Viegas (PCP), Marina Albiol (Izquierda Unida) και Τάκης Χατζηγεωργίου (ΑΚΕΛ).

Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα εδώ.
Παρακολουθήστε ζωντανά τη συζήτηση στις 27/4, εδώ.

Νομικές παρεμβάσεις για την ενίσχυση και προστασία των "πληροφοριοδοτών Δημοσίου Συμφέροντος" 

Νομικές παρεμβάσεις για την ενίσχυση και προστασία των «πληροφοριοδοτών Δημοσίου Συμφέροντος» ή whistlblowers και μάλιστα εντός του 2017 προανήγγειλε ο Γενικός Γραμματέας κατά της Διαφθοράς στον χαιρετισμό του στο Συνέδριο της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς στις Βρυξέλλες για τη φοροδιαφυγή, με αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από τα "Panama papers". Μέσω βιντεοκλήσης, καθώς λόγω φόρτου εργασίας δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στο Ευρωκοινοβούλιο, ο γραμματέας κατά της Διαφθοράς Κωνσταντίνος Χρήστου ενημέρωσε ότι, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, η κυβέρνηση θα μπορεί να ανακοινώσει συγκεκριμένες παρεμβάσεις για τους πληροφοριοδότες δημοσίου συμφέροντος τους οποίους χαρακτήρισε «σύγχρονους ήρωες που οφείλουμε να τους προστατέψουμε».

Ο κ. Χρήστου αφού επεσήμανε πως «η εκ των έσω πληροφόρηση μπορεί να οδηγήσει σε αποκάλυψη φαινομένων διαφθοράς», τόνισε πως η Ελλάδα προσπαθεί να αναμορφώσει το πλαίσιο για την προστασία των ανθρώπων που μπορούν να παρέχουν πληροφορίες για την ανάκτηση του πλούτου που έχασε η χώρα, από υποθέσεις διαφθοράς, διασπάθισης δημόσιου χρήματος και φοροαποφυγής. Όπως είπε χαρακτηριστικά «η προστασία τους έχει τεράστια κοινωνική και πολιτική σημασία».
Η εκδήλωση της Συμμαχίας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο άνοιξε χθες με επικοινωνία που είχαν οι συμμετέχοντες με τον Ερβε Φαλτσιανί, τον άνθρωπο που υπέκλεψε από την HSBC χιλιάδες αρχεία με φοροδιαφεύγοντες καταθέτες. Στον κ. Φαλτσιανί οφείλεται η λίστα μεγαλοκαταθετών της ελβετικής τράπεζας που στην Ελλάδα αποκαλείται «λίστα Λαγκαρντ». Κατά τη διάρκεια τελεκόφερανς με τον κ. Φαλτσιανί, wistblower πολλών χωρών, που χρησιμοποίησαν το υλικό του για να.. κυνηγήσουν φορο-παραβάτες πολίτες τους, συζητήθηκε και το.. κυνήγι των πληροφοριοδοτών που αποκαλύπτουν υποθέσεις φοροδιαφυγής και φοροαποφυγή .

Το συνέδριο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς όμως αφορούσε και το πιο "σκοτεινό" κομμάτι της φοροδιαφυγής, αυτό δηλαδή που σχετίζεται με το ξέπλυμα χρημάτων μέσω φορολογικών παραδείσων, όπως αυτοί που αποκαλύφθηκαν με τα στοιχεία από τα «Panama papers». Ποιοι όμως είναι τελικά αυτοί οι φορολογικοί παράδεισοι;

Ο ευρωβουλευτής Στέλιος Κούλογλου, μέλος της Επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου που συστήθηκε μετά τα Panama Papers και ασχολείται με τα θέματα του ξεπλύματος και της φοροδιαφυγής, φοροαποφυγής είπε χαρακτηριστικά στην ομιλία του στο χθεσινοβραδινό πάνελ:

"Συχνά αναφέρονται κάτι εξωτικά νησιά. Νησιά Καιμάν, Virgin. Δίνεται έτσι η εντύπωση ότι όλα αυτά γίνονται κάπου πολύ μακριά. Σε κάποια μικροσκοπικά νησιά που εμείς οι πολίτες είναι δύσκολο να ελέγξουμε. Να όμως που πολλά κράτη - μέλη της ΕΕ, όπως η Ολλανδία, η Ιρλανδία, η Κύπρος και το Λουξεμβούργο συγκαταλέγονται στους 10 πρώτους φορολογικούς παραδείσους του κόσμου.
Με το σκάνδαλο Luxleaks αποκαλύφθηκε πριν από 5 χρόνια, ότι χαριστικές συμφωνίες ("sweetheart deals") μεταξύ της κυβέρνησης του Λουξεμβούργου και μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, διευκόλυναν τις τελευταίες να πληρώνουν ελάχιστο φόρο, συχνά κάτω από 1% επί των κερδών τους. Μετά τη διεθνή κατακραυγή θα περίμενε κανείς ότι Λουξεμβουργιανοί και άλλοι Ευρωπαίοι θα ήταν πιο προσεκτικοί. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο: οι χαριστικές συμφωνίες στην ΕΕ σxεδόν τριπλασιάστηκαν από το 2013, στο 2015. Στο ίδιο το Λουξεμβούργο, 50% αύξηση. Το γειτονικό Βέλγιο.. έσκασε από τη ζήλια του και δεν έμεινε άπραγο, πολλαπλασιάζοντας τις χαριστικές συμφωνίες από 10 το 2013 σε 411 το 2015! Αυτό έγινε γιατί δεν υπάρχει τιμωρία. Αντί να τιμωρούνται τα κράτη-κλέφτες τιμωρούνται οι whistlblowers του Luxleaks. Το σήμα που δόθηκε είναι ότι και να κλέβεις δεν τιμωρείσαι".
Ο Miguel Crespo, ομιλητής σε πάνελ του συνεδρίου, ανάμεσα σε άλλα, τόνισε και μια επιπλέον εκδοχή των αποκαλύψεων τέτοιων υποθέσεων, επικαλούμενος τις αντιδράσεις στο Εκουαδόρ για τα Panama papers: «εκεί ανησυχούν για το ποιοι είναι στη λίστα και όχι για τις πρακτικές που χρησιμοποιούνται για παράνομα χρήματα»

Στην δική του ομιλία, ο πρόεδρος της Επιτροπής που συστήθηκε στη Βολιβία μετά τα Panama papers, Manuel Canelas, για να καταδείξει πως το ξέπλυμα και οι φορολογικοί παράδεισοι πάνε μαζί με διαφθορά, υπογράμμισε ότι ονόματα συμπατριωτών του που αποκαλύφθηκαν με τα έγγραφα του Παναμά είχαν εμπλακεί τη δεκαετία του 1990 στη διαδικασία ιδιωτικοποιήσεων στη Βολιβία.

«Φέραμε ειδικούς επιστήμονες, προκειμένου ο κάθε πολίτης να κατανοήσει πως αν κάποιος έχει λογαριασμούς στις Μπαχάμες αυτό επηρεάζει τη ζωή όλων μας. Επηρεάζεται το νόμισμα και η δύναμη κάποιου να παίζει με αυτό».
Ο καθηγητής στο University of London, Ρίτσαρντ Μέρφι, τόνισε πως εκείνο που θα πρέπει να απαιτήσουν οι πολίτες, ώστε οι πολυεθνικές εταιρίες να δίνουν τα στοιχεία για κάθε θυγατρική που έχει και τα στοιχεία αυτά να δημοσιοποιούνται ανά χώρα. «Θα πρέπει να καταλάβουμε, όσον αφορά τις εταιρίες, ότι δεν συζητάμε για φορολογία αλλά για λογιστική. Με διεθνή συνεργασία πρέπει να εκτίθενται τα λογιστικά στοιχεία, που ήδη υπάρχουν. Η διαφάνεια είναι σημαντική για τη λειτουργία των αγορών».

Ωστόσο, όπως είπε ο κ. Κούλογλου, το μέτρο της υποχρέωσης για διαφάνεια βρίσκει αντίθετες Γερμανία, Αυστρία, Τσεχία, Δανία, Λετονία, Σλοβενία και Σουηδία.

Σε δήλωσή του ο Κύπριος ευρωβουλευτής Τάκης Χατζηγεωργίου αναφέρει ότι «η διάσκεψη για τα Έγγραφα του Παναμά, που πραγματοποιεί η πολιτική ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, είναι ιδιαίτερα σημαντική αφού ανάμεσα σε άλλα θα επιχειρήσει και μια αποτίμηση της προόδου που έχει σημειωθεί από την Εξεταστική Επιτροπή του ΕΚ της οποία είμαι μέλος. Παράλληλα θα διερευνήσει τις προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας.
Έχω δηλώσει και στο παρελθόν ότι αυτό που τούτη την ώρα γνωρίζουμε για έγγραφα του Παναμά, δεν είναι παρά μια σταγόνα σε ένα απέραντο ωκεανό εγγράφων και πληροφοριών γύρω από το ζήτημα. Όσο πιο βαθιά προχωράμε με την έρευνα, τόσο πιο πολύ κατανοούμε ότι οι φορολογικοί παράδεισοι είναι δομικό στοιχείο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Πιο σωστά ενός παγκοσμιοποιημένου συστήματος φοροδιαφυγής ή και απόκρυψης κλεμμένων! Πως μπορεί διαφορετικά να εξηγηθεί το γεγονός ότι 486 από τις 500 μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου, έχουν παραρτήματα στις νήσους Κέιμαν. Την ίδια στιγμή, το διεθνές σύστημα φοροδιαφυγής δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ενδιάμεσους. Χωρίς δηλαδή εξειδικευμένες υπηρεσίες. Και είναι ακριβώς αυτοί οι ενδιάμεσοι που καταργούν τους νόμους και την κυριαρχία των κρατών. Αυτούς πρέπει να στοχεύσουμε με την προσπάθεια νέων νομοθεσιών».
Τον ρόλο τραπεζών στις διαδικασίες φοροαποφυγής ανέδειξαν πολλοί ομιλητές με πιο χαρακτηριστική τη φράση του πρώην υπουργού Οικονομικών του Ισημερινού D. Borja, ο οποίος αναφέρθηκε στις περιπτώσεις κρατικής διαφθοράς μέσω εταιριών που δημιουργούνται για να προσφέρουν συγκεκριμένες υπηρεσίες στο κράτος και βέβαια και δωροδοκίες. Ενώ φαινομενικά όλα είναι νόμιμα, «πρόκειται για παράνομα χρήματα που δημιουργούν σώρρευση κεφαλαίου και νέες αστικές τάξεις. Τα χρήματα αυτά δεν είναι σε φορολογικούς παραδείσους.. Είναι στην τράπεζα της γειτονιάς» είπε ο πρώην υπουργός, ο οποίος τόνισε, επίσης, πως ο καπιταλισμός χρειάζεται μηχανισμούς «για να βγαίνουν στην παρανομία τα χρήματα και μετά να.. επανέρχονται».

Η εκδήλωση ολοκληρώνεται σήμερα το μεσημέρι.


Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Το "στήσιμο" των γαλλικών εκλογών και η ανατροπή Μελανσόν



του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Είναι πλέον φανερό ότι οι κατεστημένοι πολιτικοί οργανισμοί και οι παγιωμένοι ιεραρχικοί μηχανισμοί που εκφράζουν "εργολαβικά" τα κοινωνικά κινήματα, έχουν χάσει την επαφή τους με την κοινωνία. 
Γι αυτό και οι δημοσκοπήσεις πέφτουν έξω, γι αυτό και χρειάζεται δόλια ανάσχεση προοδευτικών υποψηφίων (συχνά από το ίδιο τους το κόμμα όπως στην περίπτωση Σάντερς), η βία και η νοθεία για την επιβολή των ανθρώπων του συστήματος ( σαν τον Ερντογάν) και η υστερική επίκληση του κινδύνου για την Ευρώπη από την άνοδο της ακροδεξιάς -που η νεοφιλελεύθερη πολιτική προκαλεί - για την σταθεροποίηση νεοφιλελεύθερων επιλογών (τώρα στην Γαλλία, πριν στην Ολλανδία). 

Η εκλογή Τραμπ αλλά και το Brexit είναι σαφώς αποτελέσματα αυτής της δόλιας πολιτικής που προτιμά να υπονομεύσει την προοδευτική εκτίναξη των δυτικών κοινωνιών (Σάντερς, Κόρμπιν, Ινγκλέσιας) ή να στραγγαλίσει ήδη εκλεγμένους προοδευτικούς (Τσίπρας) από την όποια πιθανότητα λειτουργικής αμφισβήτησης του χρεοκοπημένου νεοφιλελευθερισμού. Ήδη στην Γερμανία, ο Σουλτς προτιμά να χάσει τις εκλογές παρά να δεσμευτεί στην ευρωπαϊκή ενοποίηση και την αντιμετώπιση του ευρωπαϊκού χρέους που του έδιναν ακόμη και την πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις...

Οι γαλλικές εκλογές

Μπροστά μας είναι τώρα οι γαλλικές εκλογές. Τα ΜΜΕ προεξοφλώντας θηριώδη ποσοστά της Λε Πεν από τον πρώτο γύρο, επέλεξαν τον ανεξάρτητο υποψήφιο Μακρόν (κεντρώο νεοφιλελεύθερο) ως αντίπαλό της. "Καθάρισαν" τον δεξιό κομματικό υποψήφιο Φιγιόν με τα σκάνδαλα κατάχρησης δημοσίου χρήματος επειδή ως κατεστημένος θα προκαλούσε απροσδιόριστες αντιδράσεις του εκλογικού σώματος. Καθάρισαν την εκλογή-έκπληξη του αριστερού "αουτσάϊντερ" Αμόν ως υποψηφίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος νωρίς - για να μην έχουν επιπλοκές τύπου ...Κόρμπιν στην γαλλική σοσιαλδημοκρατία - με μαζική αποστασία στελεχών που προσχωρούν ή υποστηρίζουν Μακρόν με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι για να συμμετέχουν ξανά στην νέα κυβέρνηση. Θεώρησαν ιδανική την ανικανότητα της κομματικής αριστεράς να βρει έναν εναλλακτικό υποψήφιο. 
Όλα ήταν εντάξει και σε τάξη. Με το φόβητρο της Λε Πεν, "βγαίνει" ο Μακρόν και η σοσιαλδημοκρατία παγιώνει και αποτυπώνει την νεοφιλελεύθερη επιλογή της στο νέο κυβερνητικό σχήμα υπό τον κεντρώο Μακρόν.

Τι δεν πήγε καλά;

Στην πορεία όλα αυτά ανατρέπονται από την παρουσία του "νεοκομμουνιστή" ανεξάρτητου υποψήφιου Μελανσόν τον οποίο η αριστερά υποστηρίζει σοφά ως της μόνης δυνατής έστω και μη "επίσημης" υποψηφιότητας και παρά τις ενστάσεις και τις διαφορές του γαλλικού ΚΚ μαζί του. 
Ο αριστερός υποψήφιος σύντομα εκτοξεύεται δημοσκοπικά. Η αντίδραση του γαλλικού λαού στους σχεδιασμούς της ελίτ βρίσκει αριστερό δρόμο έκφρασης και απομακρύνεται από την αποχή ή τον ακροδεξιό λαϊκισμό της περήφανης Γαλλίας απέναντι στους Γερμανούς (Λε Πεν). Εστιάζει στον πραγματικό εχθρό που είναι ο νεοφιλελευθερισμός και η παράδοση έως προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας σε αυτόν.
Στην νεολαία μέχρι 24 χρονών ο Μελανσόν ανεβαίνει δημοσκοπικά σε λίγες εβδομάδες από το 12% στο 44%!  Στις ηλικίες μεταξύ 25 και 34, φτάνει στο 27%... (πηγή) 
Τι σημαίνει αυτό; 
Ότι οι νέοι και οι νέες θα πάνε να ψηφίσουν και θα ψηφίσουν αριστερά - και μάλιστα μια αριστερά που στοχεύει απευθείας το χρήμα και τον νεοφιλελευθερισμό...

Όλα αυτά συνιστούν ευθεία αμφισβήτηση του στησίματος των γαλλικών εκλογών. Το "πείραμα Κόρμπιν" εμποδίστηκε νωρίς στο γαλλικό σοσιαλιστικό κόμμα - είτε γιατί οι γάλλοι σοσιαλιστές είναι πλέον πολύ βαθιά ταυτισμένοι με τον νεοφιλελευθερισμό και την εξουσία είτε γιατί δεν είχαν καμιά διάθεση να στραφούν αριστερά στην πραγματικότητα και η επιλογή Αμον απλά διατηρούσε στην αναμονή ένα πιο "αριστερό" σοσιαλιστικό κόμμα μήπως κάτι πάει στραβά, ως εναλλακτική. Κι αυτό οι γάλλοι το κατανοούν καλύτερα από κάθε ξένο παρατηρητή.

Θα κάνει την έκπληξη ο Μελανσόν; Θα παραιτηθεί ο Αμόν υπέρ Μελανσόν για να αποτυπωθεί μια συμμαχία κυβερνώσας αριστεράς; Θα βοηθούσε κάτι τέτοιο για να βγει σίγουρα ο Μελανσόν ή θα έφερνε το αντίθετο αποτέλεσμα λόγω της κακής φήμης των σοσιαλιστών; 
Κανείς δεν ξέρει...
Το σίγουρο είναι ότι ο κόσμος ψάχνει προοδευτική έξοδο από την κρίση και βλέπει με υποψία τους κατεστημένους κομματικούς υποψήφιους ακόμη και της αριστεράς (ένας υποψήφιος του ΚΚ δεν θα είχε καμία τύχη) - και διδάσκεται από την ιστορία υπονόμευσης του Σάντερς με αποτέλεσμα την εκλογή Τραμπ αλλά και του Κόρμπιν με αποτέλεσμα το Brexit. Αλλά και από την χρήση των ακροδεξιών σειρήνων για επαναφορά του αποσταθεροποιημένου συστήματος του νεοφιλελευθερισμού και της απορρύθμισης όλων των κοινωνικών και περιβαλλοντικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων.

Η είδηση των ημερών

Η ενίσχυση της ανεξάρτητης προοδευτικής εναλλακτικής πρότασης και η έκφραση της κοινωνικής αριστεράς είναι δυνατές και βρίσκονται στις επιλογές του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος - προσωρινά θαμμένες κάτω από τόνους καθημερινής παραπληροφόρησης και της βιομηχανίας των fake news και του εκβιασμού της ακροδεξιάς ανόδου. 
Αλλά είναι εκεί. 
Αυτή είναι η είδηση των ημερών. 

Και μαζί σαν υποσημείωση, το ότι η αριστερά πνίγεται στην κατεστημένη ορθότητά της και απέχει πολύ από το να είναι αρκούντως τολμηρή και ανοιχτή στην εποχή της, λόγω του κατεστημένου πολιτικού της μηχανισμού που συγχέει τις ανάγκες αυτοαναπαραγωγής του με τις ανάγκες της πολιτικής ανατροπής εκεί έξω...



πηγή tvxs

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Στην Γαλλία έχουν εκλογές την άλλη Κυριακή: Μια γεύση από την ...ολογραφική Αριστερά


Δείτε μετά το 19:30 λεπτό πως ο Ζαν Λυκ Μελανσόν (ο προεδρικός υποψήφιος της Αριστεράς) ενώ μιλά σε "κανονική" συγκέντρωση στην Λυόν εμφανίζεται ταυτόχρονα μέσω του ολογράμματός του σε ταυτόχρονη συγκέντρωση στο Παρίσι...

Και φυσικά δείτε ολόκληρη την ομιλία Μελανσόν στην ...διπλή συγκέντρωση με γαλλικούς και αγγλικούς υπότιτλους:




Δείτε και την τελευταία δημοσκόπηση για την Monde που πιστοποιεί το ρεύμα ανόδου της Αριστεράς: "Η Μαρίν Λε Πεν συγκεντρώνει το 22% των προτιμήσεων ψήφου για τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, με τον Εμμανουέλ Μακρόν, επίσης να έχει 22%, ενώ ακολουθεί ο Ζαν-Λικ Μελανσόν με 20% κι ο Φρανσουά Φιγιόν με 19%, σύμφωνα με τα αποτελέσματα δημοσκόπησης (Le Monde / Ipsos)."  πηγή



Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Documenta 14: Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας;


Της Βασιλίκας Σαριλάκη  / TVXS,  art noise

Σε μια δύσκολη για την Ελλάδα συγκυρία, χωρίς φως στο τούνελ του χρέους και ανάμεσα στις συμπληγάδες Schäuble/ ΔΝΤ, οι φιλότεχνοι, το ΕΜΣΤ και 40 χώροι της Αθήνας υποδέχτηκαν την Γερμανική Documenta 14 του Kassel, μια από τις σημαντικότερες διοργανώσεις σύγχρονης τέχνης. Τίτλος: «Μαθαίνοντας από την Αθήνα». 160 καλλιτέχνες, εκ των οποίων 15 Έλληνες, πολλές performances και δρώμενα, μια νέα κατοχή τέχνης στην πόλη που θα κρατήσει μήνες. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για μια μεγάλη ευκαιρία να δει κανείς ενδιαφέροντα έργα τέχνης. 
Στην συνάντηση του με τον Αλέξη Τσίπρα ο Γερμανός πρόεδρος Frank-Walter Steinmeier δήλωσε: «Η παρουσία μου εδώ είναι ένα μήνυμα ότι οι ελληνογερμανικές σχέσεις είναι ευρύτερες απ' ό,τι συζητείται δημοσίως. Η έκθεση Documenta 14 θα μας δώσει την ευκαιρία να δούμε τα πράγματα από μια άλλη γωνία, μια φρέσκια και διαφορετική οπτική». Άλλοι όμως δεν βλέπουν τόσο καλοπροαίρετα την χειρονομία φιλίας των Γερμανών και απαντούν :”Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας”. Μιλάνε για πολιτισμική αποικιοκρατία, για προτεκτοράτο, για προσπάθεια διασκέδασης των εντυπώσεων από την οικονομική ασφυξία στην οποία μας οδήγησε η Γερμανία ενώ οι πολιτιστικοί συσχετισμοί στην Αθήνα αλλάζουν άρδην καθώς η Documenta των 70 εκατ. € ήρθε εδώ για να μείνει σύμφωνα με δηλώσεις της.. Ακόμα και το ίδιο το Spiegel παραδέχεται ότι “η φετινή διοργάνωση εξακολουθεί να πατάει πάνω σ ένα κλισέ, από το οποίο στην πραγματικότητα θέλει να επωφεληθεί η Γερμανική Documenta και όχι μόνο σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Το κλισέ αυτό δεν είναι άλλο από την στερεοτυπική προβολή της ρημαγμένης Ελλάδας της κρίσης.”[1]
Για να δούμε λοιπόν: Τι μηνύματα δίνει η Documenta; Με τι κυρίως ασχολείται; Με ποια διαδικασία επέλεξε την συμμετοχή Ελλήνων καλλιτεχνών; Έχει πολιτικές άποψεις και ποιές; Ποιές δηλώσεις της προκάλεσαν σάλο; Τι απάντησε; Θέλει όντως να μάθει από την Αθήνα; Και τι θα ήθελε η Αθήνα να της πει αλλά δεν τολμά; Ποιες οι αντιδράσεις αλλά και ποια τα πιθανά οφέλη; Τι στίγμα έχει δώσει ως σήμερα η πεντάμηνη παρουσίαση events, performances κλπ; Πώς αντιδρούν το κοινό, οι καλλιτέχνες, οι γκαλερί, οι curators, οι νέοι; 
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Αθήνα είδε αρχικά πολύ θετικά το γεγονός ότι μια μεγάλη διοργάνωση, καθοριστική για τις τάσεις αλλά και την διεθνή πρωτοπορία της τέχνης διάλεξε εμάς ως τόπο συμπαρουσίασης. Θα αποτελούσε αν μη τι άλλο μια προσοδοφόρα καλοκαιρινή τουριστική ατραξιόν αλλά και θα μας έβαζε στον περιβόητο πολιτισμικό “χαρτη της Ευρώπης”.. Ο Πολωνός καλλιτεχνικός διευθυντής της Adam Szymczyk θεώρησε σκόπιμο να στρέψει την καλλιτεχνική προσοχή του κόσμου στην Αθήνα, την πρωτεύουσα μιας χώρας που κινδύνευε τότε με Grexit και ολική καταστροφή. Το θέμα “Αθήνα υπό κατάρρευση” ήταν το πιο πετυχημένο θέμα έκθεσης. Άλλωστε την θεματική παρουσίαση πρωτοξεκίνησε ο Harald Szeemann στην Documenta 5 του 1972 που αναφερόταν στην “έρευνα της πραγματικότητας”.. Αντί να δείξει τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της εποχής του διάλεξε να εξυπηρετήσει το θέμα που επέλεξε.. Τώρα έχει σειρά η κατάσταση της Αθήνας που απέκτησε τον “εξωτισμό της κρίσης” σύμφωνα με τα λεγόμενα του Βαρουφάκη.... Άραγε τι ακριβώς προσπάθησε να κάνει ο Szymczyk; Να κάνει μια αντίστοιχη “έρευνα της πραγματικότητας” μιμούμενος την Documenta του Szeemann; Κάπως έτσι..Ενσωμάτωσε πολλές performances, και διαλέξεις επαναλαμβάνοντας το παλιό κοινωνιολογικό πείραμα των seventies..Ωστόσο μπορεί άραγε σήμερα η διάλεξη π.χ ενός Negri να συγκριθεί με μια του Beuys το ’72; Όχι.

Τα “ατοπήματα” του Preciado 

Ο Szymczyk διηύθυνε την Berlin Biennale το 2008 και είναι ο επιμελητής της Kunsthalle Basel. Μέχρι τώρα «έκανε καλές αλλά συμβατικές εκθέσεις» όπως λέει η Γερμανίδα καθηγήτρια πάνω σε θέματα Documenta, ιστορικός τέχνης Dorothea von Hantelmann που τον προέτρεψε να πειραματιστεί. [2]. Κι αυτός φαίνεται πως την άκουσε. Τις εκδηλώσεις του πρώτου πεντάμηνου ανέθεσε σε έναν θεωρητικό του queer κινήματος τον Paul B. Preciado, -συγκεκριμένα την Beatriz Preciado που μετέτρεψε σταδιακά τον εαυτό της σε άντρα, τον Paul B. Preciado - που ανέλαβε το δημόσιο πρόγραμμα των εκδηλώσεων.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 ο Preciado ανακοινώνει πως ο κύριος όγκος των εκδηλώσεων θα γίνει στον εκθεσιακό χώρο του ΕΑΤ-ΕΣΑ στο Πάρκο Ελευθερίας, και θα αποτελέσει την επονομαζόμενη «Βουλή των Σωμάτων» που θα περιλαμβάνει «34 ασκήσεις Ελευθερίας». Ταυτοχρόνως στα δελτία Τύπου που διανέμονται αναφέρεται πως οι «queer και οι εργάτες της πορνό βιομηχανίας αποτελούν το νέο προλεταριάτο». Γίνεται επίσης αναφορά σε θεωρίες κατάργησης του νεοφιλελευθερισμού, αυτενέργειας πολιτών, κατάργησης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας , επιστροφή στον Foucault, θεωρίες αποδόμησης του΄80 κλπ». Ακολουθούν δράσεις λογοτεχνικές και κοινωνικές καθώς και συνεργασίες με διαφόρους καλλιτέχνες. 
O δήμαρχος Αθηναίων Καμίνης, ο Preciado κι ο Szymczyk

Το “μυημένο κοινό¨ παρακολουθεί συζητήσεις επι παντός στο ΕΑΤ- ΕΣΑ (που θεωρείται απο τον Preciado trendy καθώς φιλοξένησε βασανισμούς επι χούντας ) αλλά κάποιοι συγγενείς των βασανισμένων αρχίζουν να φτάνουν στα όριά τους όταν γίνεται εκεί performance με διάσημες λεσβίες τέως πορνοσταρ (Beth Stephens 
& Annie Sprinkle) που προτείνουν το ecosexualism κι ερωτοτροπούν με φυτά σε γλάστρες. Το ίδιο ζεύγος θα ξανακάνει performance στο ΕΜΣΤ. Ο τίτλος είναι : Cuddling Athens. Εδώ απεικονίζονται σ έναν από τους πολλούς γάμους που έκαναν στο παρελθόν. Στο μέσον είναι η Beatriz Preciado η οποία άλλαξε κι έγινε Paul Preciado. 
Τι απάντησε η Documenta για τις προκλητικές δηλώσεις επιμελητών της κατά της Ελλάδας; 

Ο Preciado αρχίζει να προκαλεί. Κάνει δηλώσεις στην δημοσιογράφο Luna Svarrer κατηγορώντας την Ελλάδα ότι της λείπει Δημοκρατία (!) ενοχλημένος από κάποιες Ελληνικές εφημερίδες που κριτίκαραν την Documenta: “They moved us directly to the political pages or even to the frontpage, in order to criticise us, because we were speaking about dictatorship or criticising democracy. I mean, hello, we are in Greece, democracy is not exactly blooming” [3].

Παράλληλα, στο διαδικτυακό περιοδικό Sleek η υπεύθυνη του γραφείου της Documenta 14, Αθήνας, Μαρίνα Φωκίδη απαξιώνει ευθέως την ελληνική κυβερνητική πολιτική για απουσία υποστήριξης στην σύγχρονη τέχνη..« In the absence of State support and strategy for the contemporary culture, and in the absence of a strong public institution for contemporary art, like a museum, Greek artists were struggling to communicate their ideas. Greek artists have been somewhat unknown in the international scene, but not rightly so” [4].
Ρωτήσαμε τον Adam Szymczyk στην συνέντευξη Τύπου αν συμμερίζεται τις παραπάνω απόψεις και πως στοιχειοθετεί την “έλλειψη δημοκρατίας στην Ελλάδα”. Προσπάθησε να επανορθώσει, απολογούμενος ουσιαστικά στην Λυδία Κονιόρδου που ήταν παρούσα και στην διευθύντρια του ΕΜΣΤ. .Απάντησε ότι δεν θέλουν να προσβάλλουν την ελληνική κυβέρνηση που προσπαθεί παρά τα λίγα οικονομικά μέσα να βοηθήσει κι ότι την έλλειψη δημοκρατίας δεν την εννοούν κυριολεκτικά αλλά ως ώθηση συμμετοχικότητας του πολίτη. Έτερος απαντώντας στο ερώτημά μου διευκρίνισε οτι η Documenta δεν έχει ενιαία άποψη δίνοντας την εντύπωση ότι ο Szymczyk δεν ελέγχει την ομάδα του.
Κάτι που επαληθεύεται δυστυχώς στο περιοδικό South -που δημιούργησε η Φωκίδη και χρησιμοποιεί η Documenta- όπου προπαγανδίζονται απόψεις κατά των εκλογών και καταγγέλεται η “μιζέρια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας” χωρίς να προτείνεται εναλλακτική. 
Ευτυχώς υπήρξαν κάποιες συνεργασίες με περισσότερο ή λιγότερο αξιόλογους Έλληνες καλλιτέχνες, με καλούς curators του ΕΜΣΤ αλλά το ατόπημα είχε γίνει ήδη. 
Οι θεωρητικές αναφορές της Documenta στον Νότο, σε “αυτόχθονες” καλλιτέχνες, το γενικότερο κλίμα καλλιτεχνών που έρχονται και τραβάνε φωτογραφίες με τους πρόσφυγες στα νησιά για να μοστράρουν στο εξωτερικό, η αδυναμία της Documenta να καταλάβει και να σεβαστεί την ευάλωτη ελληνική κατάσταση και η πολιτική της τοποθέτηση έκαναν τους Έλληνες ακόμη πιο καχύποπτους. 
Οι επιλογές του Preciado τους έκανε να αισθάνονται ότι η Documenta έρχεται να τους διδάξει για την χούντα, δλδ την Ιστορία τους, την οποία ασφαλώς γνωρίζουν πολύ καλύτερα οι ίδιοι. Πολλοί είχαν συγγενείς που μαρτύρησαν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Επίσης δεν καταλαβαίνουν γιατί το 1967 ενδιαφέρει τόσο την Documenta αλλά δεν πάει 20 χρόνια πιο πίσω όταν οι Γερμανοί ναζί κατάσφαξαν χιλιάδες άμαχους Έλληνες που αντιστάθηκαν ηρωικά. Κι ενώ για παράδειγμα στην συνέντευξη τύπου τίμησαν μια επαίτειο δολοφονιών από νεοναζί στην Ευρώπη δεν γνώριζαν ότι την ιδια μερα ήταν επαιτειος από την εισβολή των ναζί στην Ελλάδα το 1941 κάτι που υπενθύμισα πριν ρωτήσω για τις δηλώσεις των επιμελητών.. 

Αντιδράσεις για την Documenta 

Αυτά τα περίεργα κενά πολύ σωστά εντόπισε ο Κώστας Βαρώτσος σε συνεντευξή του: “Μιλούν για την δικτατορία! Λες και είναι δικό τους θέμα! Θα φέρουν εδώ όλα τα Τζομπι (προσοχή, όχι Ζόμπι) του παρελθόντος! Δεν αναφέρουν όμως τον Gunar Hiring, τον γερμανό καθηγητή πανεπιστημίου, που την εποχή της δικτατορίας έκανε απεργία πείνας για να στραφεί η γερμανική κυβέρνηση εναντίον της δικτατορίας. Μάλλον τον ξέχασαν!” [5] 
Και φυσικά οι Έλληνες καταλαβαίνουν πολύ καλά γιατί ενώ η Documenta καταδικάζει τον νεοφιλελευθερισμό δεν λέει λέξη για την σημερινή νεοφιλελεύθερη ασφυκτική πίεση της Γερμανίας στην Ελλάδα που απειλήθηκε ανοιχτά από τον Schäuble με Grexit ούτε αναφέρονται στον οικονομικό πόλεμο που ζει η Ελλάδα, στο ξεπούλημα των αεροδρομίων μας σε γερμανικές εταιρίες ή την υπόθεση Siemens.. 

Ο Γιάννης Βαρουφάκης δηλώνει ευθαρσώς πως πρόκειται για έναν «τουρισμό σε χώρες με κρίση που θυμίζει την εποχή που διάφοροι Αμερικανοί πλούσιοι πήγαιναν στις Αφρικανικές χώρες για σαφάρι αλλά και για να επιδείξουν τις ανθρωπιστικές τους τάσεις..» [6]. 
Οι νεότεροι καλλιτέχνες αρχίζουν να μιλάνε για πολιτισμικό καπιταλισμό και πολιτισμική αποικιοκρατία, ο Κωστής Σταφυλάκης της Biennale Αθήνας μιλάει ξεκάθαρα για σωβινισμό και άλλοι για διάθεση να εξωτικοποιηθεί η Ελληνική εικαστική σκηνή. Εμφανίζεται ένα γκράφιτι που λέει: Αρνούμαι να εξωτικοποιηθω για να αυξήσω το πολιτισμικό σας κεφάλαιο». 
 
Η φιλοξενία των γραφείων της Documenta στην ΑΣΚΤ σχολιάζεται κι αυτή από φοιτητές. Παράλληλα η έμφαση στην θολή διανόηση των απέραντων συζητήσεων που διοργανώνει η Documenta αφενός δίνει την αίσθηση ότι αποκλείει ένα ευρύ κοινό, δλδ αναφέρεται σε μια ελίτ κι όχι σε όλους αφετέρου αναδίδει έναν διδακτισμό που δεν δηλώνει πάντως πως ήρθε για να μάθει…

Νομίζω πως ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η τοποθέτηση του Γιώργου Τζιρτζιλάκη ο οποίος λέει πως “Η documenta έχει πολύ ενδιαφέρον ως προς τα θέματα που θέτει, αλλά θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει ότι αυτά θα μπορούσαν να γίνουν σε ένα Ελεύθερο Πανεπιστήμιο, έχουν, δηλαδή, παιδαγωγικό, και -θα τόνιζα τη λέξη-, διδακτικό χαρακτήρα..η Documenta ξεκίνησε με μια σύγχυση και δεν ξέρω, δεν μπορώ να πω αν αυτό είναι καλό για τη σχέση της κοινωνίας μαζί της. Όλοι μπερδέψαν το λόγο των επιμελητών της με το λόγο της Αριστεράς στην Ελλάδα κι αυτό αμέσως φούντωσε ανεξήγητα πολύ έντονες αντιπαραθέσεις, που πολλές φορές έφτασαν στο όριο του μεσαιωνικού σχολαστικισμού, στο αν, δηλαδή, η λέξη Δικτατορία και Δημοκρατία χρησιμοποιείται σωστά ή όχι…τελικά για μένα προκύπτει ένα ερώτημα: μέχρι ποιο σημείο η πολιτική θεωρία ταυτίζεται και πώς συνδέεται με την τέχνη;” [7]

Φυσικά οι απόψεις των διοργανωτών και συνεργατών είναι άλλες. Η Deutsche Welle κάνει ένα ντοκιμαντέρ όπου ο Αντρέας Αγγελιδάκης, σημαντικός καλλιτέχνης και βασικός συνεργάτης της Documenta 14 δηλώνει πως είναι πολύ θετική αυτή η προσοχή για την Ελλάδα αλλά την ίδια στιγμή η Νάντια Αργυροπούλου, έμπειρη curator του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ που όλοι ξέρουμε πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στην διαμόρφωση της εικαστικής σκηνής στην Ελλάδα, δηλώνει στο ίδιο ρεπορτάζ πως ανησυχεί ότι η Documenta θα αποτύχει…Κακός χρησμός..

Οι “κακουχίες” της Ακρόπολης 
Λίγο αργότερα η Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία αναφέρει πως δεν ενέκρινε αίτημα της Documenta να κάνουν ως event τον γύρο της Ακρόπολης με νάνους άλογα πόνυ με στόχο να αναπαραστήσουν τις καβαλαρίες που αναπαριστά η Ζωφόρος του Παρθενώνα! Τους το επιτρέπει με κανονικά άλογα διότι οι διαστάσεις των αλόγων της Ζωφόρου δεν ήταν πoνυ όπως ισχυρίζεται η Documenta! Επίσης δεν ήταν καβαλαρίες αλλά...
η συνέχεια εδώ: theartnoise.blogspot.gr/2017/04/documenta-14.html

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

"Ωχ όχι, Wolfy, έχουμε εκλογές!"


Ορθώς η κυβέρνηση έπαιξε σκληρή άμυνα - οι γερμανοί έχουν εκλογές και ο χρόνος των εκβιασμών τους (για να κερδίσουν ότι μπορούσαν με την προσποίηση ότι θα το πάνε μέχρι τέλος) εξαντλήθηκε... 

Η κυβέρνηση το ήξερε και γι αυτό θάταν μεγάλη ανοησία να υποχωρήσει πρώτη. Έτσι απλά. 

Η παρέμβαση Μέρκελ ήταν απλά για να θυμίσει στον ...παρορμητικό Σόιμπλε ότι δεν προλαβαίνουν τώρα, έχουν άλλες δουλειές - να ξαναβγουν. Και δεν θα ξαναβγουν αν επιβαρύνουν κι άλλο το κλίμα στην Ευρώπη με ένα ελληνικό αδιέξοδο. 

Μια καλή παρτίδα από Τσακαλώτο-Αχτσιόγλου-Χουλιαράκη με συντονιστή βεβαίως Τσίπρα...


πηγή εικόνας tvxs